Με μεγάλη μου λύπη αναγκάζομαι να φορτίσω αρνητικά το πρώτο άρθρο μου στο careaboutlarnaca. Η πόλη του Ζήνωνα διαχρονικά είναι μια πόλη με δυνατούς δεσμούς μεταξύ των κατοίκων λόγω του λιγοστού πληθυσμού της και της ποιότητας των ανθρώπων. Πάντοτε στη Λάρνακα ένιωθα ασφάλεια, σιγουριά και καθόλου καχυποψία. Αυτό τα τελευταία χρόνια δυστυχώς έχει αλλάξει και είναι ένα θέμα που με προβληματίζει πολύ…
Η γειτονιά που μεγάλωσα βρίσκεται σε μια άλλοτε ήσυχη περιοχή της πόλης. Μπορούσα για ώρες να λείπω από σπίτι και να τριγυρνώ ανέμελος στις τριγύρω γειτονιές με το ποδήλατό μου και με τις πόρτες του σπιτιού ορθάνοιχτες. Είκοσι χρόνια μετά, νοσταλγώ τον καιρό εκείνο, αφού όλα τριγύρω μου έχουν αλλάξει: Το κυκλοφοριακό, η επανάσταση του μπετόν αλλά κυρίως η ανασφάλεια που πηγάζει από τη συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μου, ντόπιων και αλλοδαπών. Οι αλλαγές στη συμπεριφορά των ανθρώπων οφείλονται σε δεκάδες λόγους και είναι αναπόφευκτες. Όμως τον τελευταίο καιρό η Λάρνακα και η επαρχία της, είναι καθημερινά πρώτο θέμα στις ειδήσεις, δυστυχώς όχι για ευχάριστα συμβάντα. Ληστείες, ξυλοδαρμοί, συμμορίες νεαρών που επιδυκνείουν τις αρετές τους στο μποξ και την πάλη, δυστυχήματα, εμπρησμοί, κροτίδες, λέιζερ και άλλα πολλά. Χαρατηριστικά να αναφέρω πως τον τελευταίο ενάμιση μήνα έχουν καταγραφεί στη Λάρνακα δέκα περιπτώσεις ληστείας, κυρίως περιπτέρων, κοσμηματοπωλείων αλλά και ανυποψίαστων πολιτών.
Όταν σε μια πόλη 80000 κατοίκων η εγκληματικότητα είναι καθημερινό φαινόμενο, σε σημείο που να ξεπερνά άλλες πόλεις με περισσότερο πληθυσμό, τότε υπάρχει πρόβλημα. Tα συμπεράσματα για τα αυξημένα περιστατικά των τελευταίων μηνών μπορεί εύκολα κάποιος να τα εξάγει από τα καθημερινά δελτία ειδήσεων. Λένε πως ένα πρόβλημα πρέπει να καταπολεμάται στη ρίζα του για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία του. Ποια όμως είναι η ρίζα του δικού μας προβλήματος;
Μετά από έντονο προβληματισμό και με τη βοήθεια της λαϊκής ρήσης “ήβραν τζιε κάμνουν” κατέληξα στο συμπέρασμα πως στη Λάρνακα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος οι διάφοροι επιτήδειοι για να δράσουν. Η πόλη μας δυστυχώς (κι αυτό είναι αποδεκτό από όλους) είναι η πιο παραμελημένη της νήσου. Μειωμένα κονδύλια, μηδαμινά έργα, καθόλου προβολή, ελάχιστες εκδηλώσεις και υποτυπώδης αστυνόμευση. Είναι λες και η Σκάλα βυθίστηκε σε χειμερία νάρκη και δε λέει να ξυπνήσει με τίποτα. Αυτό δε δυσκολεύτηκαν να το καταλάβουν και τα διάφορα “ζιζάνια” τα οποία αυξάνονται και πληθύνονται καταστρέφοντας όση αξιοπρέπεια μας απέμεινε. Πόσο δύσκολο είναι να ελέγξουμε μια μικρή πόλη σε έκταση και πληθυσμό; Δε ζηλεύω τις άλλες πόλεις και ούτε θα έπρεπε, έχουν και αυτές τα προβλήματά τους. Απλά θέλω η πόλη μου να μου εμπνέει ασφάλεια και ανεμελιά, όχι άγχος και φόβο.
Αρκετές γειτονιές έχουν καταλήξει γκέτο αλλοδαπών χωρίς να ελέγχονται καθόλου από την αστυνομία. Απαιτείται περισσότερη αστυνόμευση, περιπολίες στους δρόμους, παραδειγματικές ποινές και προληπτικά μέτρα. Αυτά τα μέτρα θεωρώ πως θα απέφεραν κάποιο αποτέλεσμα από πλευράς της αστυνομίας. Εμείς οι Λαρνακείς τι μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να εχουμε τα “μάτια μας δεκατέσσερα” ; Αν δώσουμε όλοι περισσότερη σημασία στην πόλη που γεννηθήκαμε, ο καθένας με τον τρόπο του, τότε πιστεύω θα μπορέσουμε να μειώσουμε τα ενοχλητικά περιστατικά που έχω αναφέρει. Οι πολίτες πρέπει να νιώσουν την ευθύνη που τους αναλογεί και να προστατεύσουν την πόλη μας. Οφείλουμε να καταγγέλουμε τα κακώς έχοντα που πέφτουν στην αντίληψή μας και όχι να μένουμε απαθείς. Ο καθένας με το δικό του τρόπο για μια ασφαλέστερη πόλη.
Read more...
